Thank you for your support of the Creative Arts. Please keep supporting us and please only use this book at Gaelic Medium Education Schools in Scotland.

If you are not a teacher or pupil at a Gaelic Medium Education School in Scotland, please delete this book. You can find 'Enhanced' versions of this book on major ebook retailers such as iTunes.

This electronic edition first published in 2012 by Giglets Limited.

Giglets Limited
15 Glenbrig
Darvel, Ayrshire KA17 0JA
GB – Scotland

http://www.giglets.net

ISBN 978-1-908564-52-8 in electronic format

(English Language version ISBN 978-1-908564-14-6 in electronic format)

Copyright © Giglets Limited 2012

Translation Copyright © Giglets Limited 2012

The right of Giglets Limited to be identified as the author of this work has been asserted by Giglets Limited in accordance with the Copyright, Designs and Patents Act 1988.

You may not copy, store, distribute, transmit, reproduce or otherwise make available this publication (or any part of it) in any form, or by any means (electronic, digital, optical, mechanical, photocopying, recording or otherwise), without the prior written permission of the publisher. Any person who does any unauthorized act in relation to this publication may be liable to criminal prosecution and civil claims for damages.

A CIP catalogue record of this publication is available from the British Library.

Taing shònraichte do Chomhairle nan Leabhraichean agus do Stòrlann Nàiseanta na Gàidhlig airson an taic ann a bhith a’ cruthachadh an leabhair-d seo.

Giglets ann an Gàidhlig

Romeo agus Juliet

Atharrachadh bhon tiotal clasaigeach le Uilleam Shakespeare a chaidh fhoillseachadh ann an 1595 fon ainm Romeo and Juliet.

Dà theaghlach, co-ionann a thaobh inbhe, ann am Verona nam buadh far a bheil an sgeul againn a’ tòiseachadh, ’s i a’ dol bho sheòrsa de shìth ann an seann aimhreit gu ar-a-mach às ùr far a bheil fuil a’ gànrachadh làmhan sìobhalta...

Bha Sampson agus Gregory a’ spaidsearachd sìos sràid theth ann am Verona, fear de bhailtean eireachdail na h-Eadailt. Bha an dithis a’ bruidhinn mun aimhreit eadar am maighstir, seann Chapulet, agus fear eile de dh’uaislean Verona, seann Mhontague. Bha a’ ghràin eadar an dithis dhuine-uasal air toirt air an luchd-leantainn aig an dithis aca a bhith a’ sìor shabaid ann an sràidean a’ bhaile shàmhaich.

Rinn Sampson agus Gregory beagan a bharrachd fuaim agus othail nuair a thionndaidh iad an t-oisean ’s a chunnaic iad dithis de shaighdearan teaghlach nam Montague a’ coiseachd gan ionnsaigh. Thug iad uile droch bheul dha chèile agus cha b’ fhada gus an deach na claidheamhan a thoirt a-mach. Thòisich sabaid agus bha i luath agus fiadhaich.

Cha robh iad air a bhith am bad a chèile ach airson mionaid, nuair a mhothaich Benvolio Montague dhaibh ’s a leum e eatarra le a chlaidheamh fhèin a-mach aige.

‘Stadaibh!’ dh’èigh Benvolio. ‘Chan eil fhios agaibh dè tha sibh ris!’ Leag e a chlaidheamh gus an fheadhainn a bha a’ sabaid a sgaradh, ach anns an tiotan sin, thàinig Capulet eile nan lùib agus thòisich e air sabaid. Chaidh an claidheamh aig Tybalt Capulet a thoirt a-mach agus thug e ionnsaigh air Benvolio; bha an t-sabaid oillteil a-nis marbhtach.

Bha uiread de dh’fhuaim bho na claidheamhan a’ bualadh a chèile ’s nach b’ fhada gus an robh sluagh air cruinneachadh agus an uair sin thàinig maoir na sìth le camain fhiodha gus stad a chur air an t-sabaid. Nuair a chaidh an fheadhainn a bha a’ sabaid leis na claidheamhan a sgapadh bho chèile, mhothaich iad gun robh seann Chapulet, seann Mhontague agus am Prionnsa Escalus nan seasamh am measg an t-sluaigh, le coltas gruamach air an triùir aca.

Bha am Prionnsa Escalus air leth feargach gun do thòisich a leithid siud de dh’fhòirneart. ‘Ma chuireas na balaich agaibh dragh air sìth sràidean Verona gu bràth tuilleadh, pàighidh sibhse prìs na sìthe le ur beatha!’ dh’èigh e ri seann Chapulet agus seann Mhontague

Fhad ’s a bha an sluagh a’ tòiseachadh air dèanamh às, dh’inns Benvolio do sheann Mhontague agus dha mhnaoi ciamar a thòisich an t-sabaid.

‘Tha mi gu math taingeil nach robh Romeo an sàs ann,’ arsa a’ Bhean-uasal Mhontague. ‘Am faca tu sgeul air an-diugh?’

‘Chunnaic mi e ro èirigh na grèine,’ thuirt Benvolio. ‘Bha e a’ coiseachd gu ruige doire nan craobhan-siocamoir.’

‘Bidh e a’ dol an sin a h-uile madainn,’ thuirt seann Mhontague ’s iad a’ coiseachd air falbh còmhla. ‘Bidh e fo ghruaim an sin gus an èirich a’ ghrian’

A’ tighinn faisg air doire nan craobhan-siocamoir, chunnaic iad boillsgeadh de Romeo am measg nan craobhan. ‘Leig leam bruidhinn ris nam aonar,’ arsa Benvolio. ‘Gheibh mise a-mach carson a tha e cho mì-thoilichte.’

‘Tha mi an dòchas gum faigh,’ arsa seann Mhontague, ’s e a’ coiseachd air falbh, e fhèin agus a bhean.

Dh’èigh Benvolio air Romeo agus bheannaich e a’ mhadainn dha. ‘Dè fo ghrian a tha ceàrr ort?’ dh’fhaighnich e. ‘Tha do phàrantan fo iomagain mud dheidhinn.’

‘Tha mi fo bhròn leis nach eil agam an rud a bheireadh sòlas dhomh,’ thuirt Romeo.

‘Tha thu ann an trom-ghaol?’ dh’fhaighnich Benvolio. ‘Cò ris?’

‘Ri tè nach toir gaol dhòmhsa,’ thuirt Romeo le osna. ‘Tha i a’ briseadh mo chridhe.’

‘Leig às do cheann i ma-thà,’ arsa Benvolio. ‘Agus innsidh mise dhut ciamar.’

*

Fhad ’s a bha Benvolio a’ feuchainn ri sunnd Romeo a thogail, bha dithis fhireannach eile ann am Verona a’ bruidhinn mun ghaol. Bha fear òg don ainm County Paris air cead iarraidh air seann Chapulet gus a nighean a phòsadh.

‘Innsidh mi dhut a-rithist an rud a thuirt mi a-cheana,’ thuirt Capulet. ‘Tha Juliet agamsa ro òg airson pòsadh mura faigh thu buaidh air a cridhe. Ach a-nochd bidh fèist mhòr againn san taigh agam; faodaidh tu tighinn ann mar aoigh agus feuch an urrainn dhut suirghe air an nighinn an uair sin.’

Ghabh Paris ris an fhiathachadh. Bha a h-uile duine sa bhaile a’ bruidhinn mun fhèist agus mu bhàl nan aghaidhean-coimheach ann an taigh mòr nan Capulet. Chaidh cuireadh a thoirt dhan h-uile duine ann am Verona, ach an teaghlach Montague.

Ann an taigh mòr nan Capulet, bha ullachadh spaideil air a dhèanamh airson a’ bhàil. Bha e anmoch air an fheasgar nuair a chuir bean an taighe a dh’iarraidh na h-ìghne. Chaidh toirt air Juliet suidhe eadar a màthair agus an nurs aosta.

‘Dè do bheachd air pòsadh?’ dh’fhaighnich a’ Bhean-uasal Chapulet dhan nighinn aice.

‘Chan eil mi air smaoineachadh mu dheidhinn,’ fhreagair Juliet.

‘Tha an t-àm agad,’ thuirt a’ Bhean-uasal Chapulet ’s i ga piobrachadh. ‘Tha County Paris ag iarraidh do phòsadh. Thig e chun na fèist a-nochd gus do choinneachadh. Chì thu an uair sin a bheil gaol agad air.’

‘Chì mi e,’ arsa Juliet, ‘ach chan eil dad a dhùil agam duine sam bith a phòsadh aig m’ aois-sa.’ Thàinig gruaim air aghaidh na Mnà-uasail Chapulet leis cho beag de romans ’s a bha san nighinn, agus dh’fhalbh i gu cabhagach gus an t-èideadh a bha i a’ dol a chur oirre fhaighinn an òrdugh.

*

An oidhche ud agus an fhèist a’ tòiseachadh, chaidh Benvolio, Romeo agus a charaid Mercutio ann am breug-riochd chun a’ bhàil ann an taigh mòr nan Capulet. Bha Benvolio deimhinne gum b’ e partaidh an rud a b’ fheàrr gus aire Romeo a thoirt bho thrioblaidean a’ ghaoil. Chaidh iad a mheasg nan aoighean eile agus iad am falach gu sàbhailte len cuid èididhean agus an aodannain.

‘Fàilte oirbh uile, a mhnathan agus a dhaoin’ uasal!’ dh’èigh seann Chapulet. ‘Thigibh, a luchd-ciùil! Dèanamaid dannsa!’ Thòisich am partaidh agus bha Benvolio agus Mercutio le chèile a’ dannsa. Bha Romeo fo smuairean anns an òisean; bha e fhathast gu math tùrsach.

Mhothaich Romeo do Juliet an toiseach fhad ’s a bha i a’ dannsa còmhla ri County Paris; shìolaidh a bhròn sa bhad.

‘An robh mo chridhe ann an gaol thuige seo?’ dh’fhaighnich Romeo dha fhèin. ‘Chan fhaca mi riamh fìor bhòidhchead chun a-nochd.’ B’ ann nuair a ghluais Romeo na b’ fhaisge air Juliet a dh’aithnich Tybalt Capulet e.

Ann an tiotan bha Tybalt ri taobh bràthair-athar, a’ cagarsaich a naidheachd dha. ‘Uncail! ’S e Romeo Montague a tha ann; tha an tràill air tighinn an seo gus tàir a dhèanamh oirnn.’

Gu h-annasach, cha robh an Seann Chapulet idir feargach. ‘An e siud Romeo òg? Tha muinntir Verona ga mholadh ’s ag ràdh cho beusach ’s a tha e. Cha chàininn-sa idir e anns an taigh agam fhìn; fàg e far a bheil e.’

‘Ach, Uncail –!’ arsa Tybalt.

‘Chan eil na ‘Ach’!’ ghlaodh an seann Chapulet. ‘Chan eil thu a’ dol a thòiseachadh aimhreit am measg nan aoighean agamsa! Thalla!’ Dh’fhàg Tybalt. Shìolaidh an fhearg aige beagan, ach cha do mhair sin fada.

Cha robh dad a dh’fhios aig Romeo mu dheidhinn Tybalt; ghluais e sìos an trannsa agus ghabh e an cothrom gluasad gu ruige Juliet. Chaidh gaoir iongantach troimhe nuair a fhuair e grèim air a làimh. Chan eil e furasta na thachair an dèidh sin a chur ann am briathran. Cha toir e ach mòmaid tuiteam ann an trom-ghaol agus bha e an dàn Romeo agus Juliet a bhith còmhla.

Dh’fhuirich Romeo agus Juliet am falach san dubhar gus an do nochd faileas os an cionn. Cò bh’ ann ach an nurs aig Juliet.

‘Tha do mhàthair ag iarraidh facal ort,’ ars’ ise rithe le fearg na guth ’s i a’ putadh Juliet a-null gu far an robh a màthair a’ feitheamh.

‘Cò a màthair?’ dh’fhaighnich Romeo.

‘’S e bean-uasal an taighe seo a màthair,’ thuirt an nurs ris.

‘An e Capulet a th’ innte?’ arsa Romeo. Bha e ann an nàdar de cheò nuair a thàinig Benvolio agus Mercutio airson a shlaodadh leotha a-mach an doras. Fhuair iad grèim air Romeo agus thug iad leotha e a-mach seachad air na h-aoighean eile agus a-mach dhan dorchadas.

Fhuair Juliet grèim air an nurs agus chomharraich i Romeo ’s e a’ falbh. ‘Cò tha siud?’ thuirt i ris an nurs.

‘’S e Romeo an t-ainm a th’ air agus ’s e Montague a th’ ann,’ fhreagair an nurs. ‘’S esan an t-aon mhac a tha aig do mhòr nàmhaid.

Bha a briathran mar shàthadh deighe ann an cridhe Juliet. ‘M’ aona-ghaol air èirigh bhom aona-fhuath!’ dh’èigh Juliet agus ruith i air falbh bhon phartaidh.

*

Na b’ fhaide air an oidhche an dèidh dhan chuirm tighinn gu crìch, dh’fhàg Romeo a charaidean agus thill e gus balla ubhal-ghort nan Capulet a dhìreadh. Thàinig e a-nuas anns an fhaileas aig bonn a’ bhalla. Cha mhòr nach robh an taigh gu lèir ann an dubh dorchadas. Bha aon lasair a’ deàrrsadh bho uinneag os cionn for-uinneig. Ghluais Romeo ga h-ionnsaigh, agus e an dòchas gur e Juliet a bhiodh ann agus nach b’ e cuideigin eile

Choisich Juliet a-mach na h-aonar air an fhor-uinneig. Sheas Romeo na thost fhad ’s a leig Juliet osna agus a leig i le a gruaidh laighe air a làimh.

Bhruidhinn Juliet a-mach, ‘Romeo, Romeo! Carson Romeo? ’S e d’ ainm a-mhàin a tha nam aghaidh. Romeo, leig bhuat d’ ainm agus airson an ainm sin, gheibh thu còir ormsa.’

Cha do ghabh Romeo anail fhad ’s a bha Juliet a’ bruidhinn, ach chagair e rithe ann an guth ìosal bhon dubhar, ‘Gabhaidh mise thu air d’ fhacal. Can gur tu mo ghaolan agus bhon seo a-mach chan e Romeo a bhios ormsa tuilleadh.’

‘Cò tha siud?’ dh’èigh Juliet. ‘Romeo? Cò às a thàinig thusa agus ciamar? ’S e am bàs a tha an dàn dhut anns an àite seo.’

‘Tharraing sgiathan a’ ghaoil mi thairis air a’ bhalla,’ arsa Romeo. ‘Ach, tha thu ann an gaol rium?’

Bha gruaidhean Juliet a-nis cho dearg ri dìthean, ‘Chan eil mi a’ dol às àicheadh na tha mi air a ràdh; ged a chuala tu mi mus robh fhios agam gun robh thu ann. Romeo, a bheil gaol agadsa ormsa?’

Thug an dithis aca bòidean a’ ghaoil ach bha an ùine geàrr agus dh’èigh an nurs aig Juliet oirre bho bhroinn an taighe.

‘Tha mi a’ tighinn!’ fhreagair Juliet ann an guth àrd, ach thionndaidh i air ais chun an ubhal-ghort far an robh Romeo am falach. ‘Romeo! Ma tha thu dha-rìribh ann an trom-ghaol rium agus ag iarraidh mo phòsadh, cuir brath thugam a-màireach leis an teachdaire a chuireas mi thugad, agus thig mise còmhla riut.’

Dh’èigh an nurs a-rithist.

‘Tha mi a’ tighinn!’ dh’èigh Juliet. ‘Romeo! Dè an uair a-màireach a chuireas mi gad iarraidh?’

‘Ro naoi uairean,’ thuirt e gu socair, ’s e a’ liùgadh dhan dorchadas a-rithist.

‘Chan fhàillig mi! Oidhche mhath!’ arsa Juliet le fiamh a’ ghàire air a h-aodann.

*

Cha deach Romeo dhan leabaidh an dèidh dha soraidh slàn na h-oidhche fhàgail aig Juliet. Tràth an ath mhadainn, chaidh e gu cill a’ Mhanaich Labhraidh.

‘Beannachdan na maidne dhuibh, Athair!’ dh’èigh e, ’s e a’ faicinn an t-seann mhanaich am measg nan lusan.

‘Nach tu tha air do chois tràth!’ thuirt am manach air ais ris. ‘No mura bheil, tha mi a’ smaointinn nach eil thu air a bhith anns an leabaidh idir. Càit a bheil thu air a bhith?’

‘Tha mi air a bhith aig fèist còmhla ri mo nàmhaid,’ arsa Romeo, ‘agus b’ ann an sin a chaidh mo leòn agus a leòn mise cuideigin eile. Ach ’s urrainn dhuibhse an dithis againn a leigheas.’

‘B’ fheàrr leam gun canadh tu na tha thu ag iarraidh a ràdh,’ ars’ am manach ris. ‘Chan eil feum sam bith a bhith a’ cur toimhseachan orm.’

‘Tha mi air tuiteam ann an trom-ghaol ris an nighinn aig seann Chapulet,’ arsa Romeo, ‘agus tha na h-aon fhaireachdainnean aicese. Nach leig sibh leinn pòsadh an-diugh fhèin?’

‘Dèan tròcair orm!’ dh’èigh am Manach Labhraidh.

‘Siuthadaibh! Tha gaol mo chridhe agam air Juliet,’ arsa Romeo, ‘agus tha gaol aicese ormsa cuideachd; tha sinn ag iarraidh pòsadh!’

‘Uill! Cuidichidh mi sibh air an adhbhar seo,’ thuirt am Manach Labhraidh. ‘Dh’fhaodadh an t-aonadh seo a bhith cho toilichte ’s gun tionndaidheadh e an fhuath a tha eadar na teaghlaichean gu fìor ghràdh.’

*

Na b’ fhaide air adhart air a’ mhadainn ud, bha Mercutio agus Benvolio a’ coimhead airson Romeo a-muigh air sràidean Verona.

‘Cha tàinig e dhachaigh a-raoir,’ arsa Benvolio. ‘Agus an uair sin madainn an-diugh chuir Tybalt Capulet litir dùbhlain gu taigh athar.’

Fhad ’s a bha Mercutio a’ faighneachd an gabhadh Romeo ris a’ chòmhraig-dithis, chunnaic e Romeo fhèin, a’ tighinn bho chill a’ Mhanaich Labhraidh.

‘Romeo!’ dh’èigh Mercutio. ‘Theich thu oirnn a-raoir!’

‘Tha mi duilich,’ arsa Romeo ’s e a’ gàireachdainn, ‘ach bha gnothaichean cudromach agam ri dhèanamh.’ Bha Romeo a’ dèanamh nan leisgeulan aige dhaibh nuair a nochd an nurs aig Juliet; bha gruaim oirre ’s i a’ coiseachd thuca.

‘Latha math, fhearaibh,’ thuirt i bho chùl sgàileig. ‘Tha mi ag iarraidh facal ann an dìomhaireachd ri Romeo òg.’

Cha robh Mercutio agus Benvolio airson Romeo a chall a-rithist. Dh’fhàg iad e, ach bha iad fhathast a’ coimhead gu geur air a’ chaillich a bha cho dlùth ris, a rèir choltais.

‘A mhaighstir Romeo chòir,’ thòisich an nurs, ‘tha mo bhean-uasal òg air toirt orm tighinn thugad, ach ma bheir thusa a car aiste ’s e rud gu math suarach a nì thu. Chan eil i ach òg.’

‘A nurs,’ arsa Romeo, ‘can ris a’ bhean-uasal òig tighinn gu cill a’ Mhanaich Labhraidh airson a peacannan aideachadh an-diugh. Agus an sin, feasgar an-diugh, pòsaidh sinn.’

‘Feasgar an-diugh?’ ars an nurs le uabhas.

‘Seadh. A-nis thalla agus mol mise do Juliet,’ arsa Romeo.

*

Bha Romeo a’ feitheamh, ’s e air bhioran còmhla ris a’ mhanach agus a shearbhant Balthasar a bhiodh na fhianais aig a’ phòsadh. Cha robh fada aca ri feitheamh gus an tàinig Juliet agus chaidh iad uile a-steach air cùlaibh a’ Mhanaich Labhraidh.

Air an fheasgair theth sin, agus a’ ghrian a’ sgoltadh nan creag, phòs Romeo agus Juliet ann an dìomhaireachd agus sàmhchair. Bha an t-strì eadar an cuid theaghlaichean a’ lasadh sràidean Verona, ach ann an cill dhorcha a’ Mhanaich Labhraidh, thug Romeo agus Juliet am bòidean pòsaidh dha chèile.

Fhad ’s a bha an dà leannan a’ pòsadh, bha Mercutio agus Benvolio a’ coiseachd nan sràidean anns a’ bhaile. Bha othail mhòr ann agus bha am baile air fad na bhoil.

Bha Benvolio a’ guidhe. ‘A Mhercutio! Tha i teth agus tha droch nàdar ag èirigh. Tha teaghlach nan Capulet air na sràidean cuideachd agus ma choinnicheas sinn riutha chan fhaigh sinn às gun shabaid’

‘Agus?’ dh’èigh Mercutio; bha e ann am fìor stùirc – crosta agus frionasach – agus thàinig lasadh uabhasach air nuair a chunnaic e Tybalt a’ tighinn mun coinneamh agus feachdan armaichte nan Capulet na chois.

‘Fhearaibh!’ dh’èigh Tybalt. ‘Tha mi ag iarraidh facal air fear agaibh!’

‘Aon fhacal a-mhàin?’ arsa Mercutio ’s e a’ magadh air. ‘Gheibh thu facal agus buille!’

‘Gheibh thu buille bhuam luath gu leòr; na biodh eagal ort mu dheidhinn sin,’ thuirt Tybalt ’s e làn feirg. ‘Ach sìth dhuibhse, oir seo an dearbh dhuine tha mi a’ lorg.’

Bha Romeo na ruith sìos an t-sràid gu far an robh iad. Bha e air Juliet fhàgail gus am b’ urrainn dhaibh coinneachadh an oidhche sin fhèin ann an dìomhaireachd; bha i air a dhol dhachaigh a dh’fheitheamh gus an tilleadh e.

Bha Romeo air faicinn gun robh a charaidean fo chunnart fòirneirt agus rinn e cabhag gus stad a chur air.

‘Romeo!’ ghlaodh Tybalt. ‘Chan eil annad ach an slaightear!’

Thàinig stad air Romeo anns a’ mhionaid. ‘Tybalt,’ thuirt e gu socair, ‘tha an t-adhbhar a th’ agam airson a bhith measail ort a’ ciallachadh gu bheil mi a’ toirt mathanas dhut airson an droch bheul a tha thu air a thoirt dhomh. Chan e slaightear a th’ annam. Tha mi a’ faicinn nach eil thu eòlach orm. Tha mise a’ falbh.’ Rinn Romeo airson dèanamh às ach leum Tybalt mu choinneamh.

‘Chan eil!’ dh’èigh Tybalt. ‘Chan fhaigh thusa mathanas airson a’ mhì-mhoidh a bh’ agad riumsa!’

‘Fuirich thusa! Cha do rinn mise cron sam bith ortsa riamh!’ dh’èigh Romeo air ais air. ‘Tha barrachd gràidh agamsa ort na tha fhios agad air! Sin dìreach mar a tha e!’

Bha Mercutio a’ sealltainn air an dithis a’ trod; thàinig gruaim air air sgàth briathran Tybalt agus leis gun robh Romeo a’ sìor fheuchainn ri sìth a dhèanamh. ‘Gèilleadh lag, suarach, gun onair,’ thuirt e gu nimheil, ’s e a’ slaodadh air a’ chlaidheamh aige. Leum Mercutio air Tybalt agus thug esan e fhèin a-mach a chlaidheamh gus e fhèin a dhìon.

Thug an dithis slaic air a chèile agus le brag nan claidheamhan thòisich an t-sabaid a-rithist. Ann an tiotan, leum Romeo eatarra, ’s e ag èigheach air Benvolio sìth a dhèanamh. Fhad ’s a bha iad nan stad, stob Tybalt a chlaidheamh fo ghàirdean Romeo agus shàth e Mercutio. Leis gun robh e air a nàmhaid a ghlacadh, thionndaidh Tybalt agus rinn e às, agus a h-uile fear a bha còmhla ris a’ falbh na dhèidh.

Fhuair Romeo agus Benvolio grèim air Mercutio eatarra. Bha sruth fala a’ tighinn às.

‘Glèidh do mhisneachd,’ arsa Romeo. ‘Cha bhi do chràdh cho mòr ri sin.’

‘Fòghnaidh na dh’fhòghnas!’ arsa Mercutio ’s ospag a’ tighinn às. ‘Carson a thàinig thu eadarainn? Chaidh mo ghoirteachadh fod ghàirdean!’

‘Bha dùil agam gum b’ e siud a b’ fheàrr,’ thuirt Romeo ’s e a’ rànaich. Chitheadh e lot a charaid agus bha fhios aige nach biodh am bàs fada gun tighinn air.

‘Plàigh air an dà theaghlach agaibh!’ arsa Mercutio ’s e a’ leigeil ràn às. ‘Tha iad air feòil nam boiteag a dhèanamh dhìom! Plàigh air an dà theaghlach agaibh!’ Bhàsaich e leis an ath anail a ghabh e. Chùm Romeo agus Benvolio corp an caraid eatarra. Bha iad reòta leis an oillt agus leis a’ bhròn nuair a thill Tybalt gan ionnsaigh.

‘Tybalt!’ dh’èigh Romeo. ‘Chan eil anam Mercutio fada os ar cionn! Tha e a’ feitheamh riutsa! Feumaidh mise no thusa no an dithis againn a dhol còmhla ris!’

‘’S tusa a thèid còmhla ris ma-thà!’ arsa Tybalt le sgiamh.

Shlaod iad a-mach na claidheamhan agus bha an t-sabaid seachad ann an tiotan. Bha Tybalt, co-ogha a chèile, na laighe marbh aig casan Romeo.

‘Tha cuibheall an fhortain a’ magadh orm!’ dh’èigh Romeo agus Benvolio ag iarraidh air dèanamh às. Chaidh aige air e fhèin a cheannsachadh agus ruith e air falbh nuair a thòisich muinntir Verona air cruinneachadh gus buil na fòirneart fhaicinn dhaibh fhèin.

B’ e Benvolio a dh’fheumadh an droch naidheachd a thoirt dhan Phrionnsa Escalus, seann Chapulet agus seann Mhontague mu dè dìreach a bha air tachairt. Bha seann Chapulet agus a bhean air iarraidh gum biodh Romeo air a chur gu bàs airson Tybalt a mharbhadh.

‘Chan e Romeo, a Phrionnsa!’ dh’èigh seann Mhontague. ‘Dè bh’ annsan ach caraid Mhercutio. Cha do rinn esan ach an rud a dhèanadh an lagh fhèin – chuir e crìoch air beatha Thybalt.’

‘Agus airson na h-eucoir sin bidh e air a chur às an tìr seo!’ thuirt am Prionnsa Escalus. ‘Leig le Romeo dèanamh às, oir nuair a lorgar e cha bhi e fada beò!’

*

Bha Juliet air a dhol dhachaigh an dèidh pòsadh ann an dìomhaireachd. Bha i air bhioran fad an latha ’s i a’ feitheamh airson na h-oidhche nuair a dhìreadh Romeo thairis air balla an ubhail-ghoirt agus a chitheadh i a cèile a-rithist. Bha i fad às ann am bruadar nuair a thàinig an nurs a-steach ’s i a’ caoineadh.

‘A Nurs, dè idir tha ceàrr?’ arsa Juliet.

‘Ah! Mo bhean-uasal! Chaidh a mharbhadh! Tha e marbh! Nach ann dhuinn a dh’èirich e!’

‘Dè?’ thuirt Juliet le ràn.

‘Och!’ arsa an nurs, ’s na deòir a’ sruthadh air a gruaidhean. ‘Tha Tybalt marbh agus chaidh Romeo fhuadach! Mharbh Romeo Tybalt!’

‘Ò mo chreach! An do dhòirt làmh Romeo fuil Tybalt?’ arsa Juliet gu cràidhteach.

‘Dhòirt!’ fhreagair an nurs. ‘Mo nàire air Romeo!’

‘Cùm do theanga agus na cluinneam a leithid!’ arsa Juliet.

‘A bheil thu a’ dol a dhìon an fhir a mharbh fear dhe do chàirdean fhèin?’ dh’fhaighnich an nurs.

‘Am bu chòir dhomh mo chèile a chàineadh?’ fhreagair Juliet.

Sheall an nurs rithe gu cùramach. ‘Fuirich thusa ma-thà agus gheibh mise grèim air Romeo gus cofhurtachd a thoirt dhut. Bidh e am falach ann an cill a’ Mhanaich Labhraidh; falbhaidh mi an-dràsta fhèin agus bidh e an seo a-nochd.’

‘Feuch gum faigh thu e!’ arsa Juliet ’s i a’ rànaich. ‘Iarr air tighinn an seo agus beannachdan fhàgail agam.’

*

Aig an dearbh àm ud, bha Romeo na chrùban ann an cill a’ Mhanaich Labhraidh ’s e a’ feitheamh cluinntinn dè bha an dàn dha. Thill am manach agus leag e a’ chaille.

‘Romeo?’ ars’ esan. ‘Tha am Prionnsa tròcaireach; chan eil e ag iarraidh do bheatha ach bidh thu air d’ fhuadach à Verona.’

‘Chan eil beatha ann taobh a-muigh ballachan Verona!’ dh’èigh Romeo. ‘’S ann an seo a tha nèamh, far a bheil Juliet a’ fuireach.’

‘Èist thusa riumsa –’ ars’ am manach.

‘Canaidh sibh rium nach e bàs a tha ann am fògradh idir!’ thuirt Romeo. ‘Ach, nam biodh sibh coltach riumsa; pòsta aig Juliet airson uair an uaireadair, agus an uair sin a’ murt Tybalt, bhiodh sibh a’ faireachdainn mar a tha mise an-dràsta.’

Thàinig gnognadh cruaidh air an doras agus bhris sin a-staigh air eu-dòchas Romeo. Thug am manach air a dhol am falach air cùlaibh an dorais agus cò nochd an uair sin ach an nurs aig Juliet.

‘Athair!’ ars’ ise. ‘Càit a bheil Romeo?’

‘Thall an siud,’ ars’ am manach ’s e a’ comharrachadh Romeo, ‘air an ùrlar, fo smuairean ’s fo bhròn.’

‘Tha agus a’ bhean-uasal agamsa!’ ars’ an nurs ’s i a’ dèanamh air Romeo. ‘Seas! Tha an t-àm agad a bhith duineil, air a son-se!’

‘Ciamar a tha Juliet?’ dh’fhaighnich Romeo. ‘Dè tha aice ri ràdh a-nis leis gu bheil mi air ar sòlas a mhilleadh agus air fear dhe a càirdean a mharbhadh?’

‘Chan eil guth aice, chan eil i ach a’ caoineadh agus a’ leigeil èigh aiste nuair a chluinneas i an t-ainm ‘Romeo’.’

‘Mar gun robh an t-ainm sin air i fhèin a mhurt!’ thuirt Romeo. ‘Mar a mharbh làmh mhallaichte an ainm sin a co-ogha.! Dè am pìos dhìomsa sa bheil m’ ainm beò? Inns dhomh agus marbhaidh mi e!’ Fhuair e grèim air a’ bhiodaig.

‘Stad!’dh’èigh am manach. ‘Dùisg a bhalaich! Tha Juliet beò. Bhiodh Tybalt air do mharbhadh ach mharbh thusa esan; dh’fhaodadh an lagh a bhith air iarraidh do chur gu bàs, ach an àite sin bidh thu air d’ fhògradh. Tha coltas ann gu bheil neach-gleidhidh agad. Thalla gu do ghaolan agus thoir cofhurtachd dhi. Fuirichibh còmhla a-nochd agus anns a’ mhadainn faodaidh tu dèanamh às gu Mantua. Fuirich an sin gus an tèid againn air innse mun phòsadh, mathanas iarraidh air a’ Phrionnsa, agus cur gad iarraidh le aoibhneas. A Nurs! Thalla an toiseach agus inns gu bheil Romeo air a shlighe!’

*

An ath mhadainn agus a’ ghrian ag èirigh, bha uiseag a’ ceilearadh, ag innse dhan t-saoghal mhòr mun chamhanaich. Chuala Romeo agus Juliet am port-rabhaidh tron uinneig air cùlaibh na for-uinneig.

‘Chan eil i air soilleireachadh fhathast,’ arsa Juliet le fiamh a’ ghàire air a h-aodann. ‘Fuirich, chan fheum thu falbh fhathast.’ Bha Romeo air a bhith a’ dèanamh deiseil airson falbh ach thill e gu glac Juliet.

‘Faodaidh iad grèim fhaighinn orm ma-thà,’ thuirt e, ’s e ga cumail gu teann. ‘Leigeamaid leotha mo chur gu bàs! B’ fheàrr leam fuireach an seo an-dràsta. Thig thusa, a bhàis, agus bidh fàilte romhad! ’S e sin a tha Juliet ag iarraidh!’

‘Chan e!’ dh’èigh Juliet, agus an uiseag a’ toirt greis eile air ceilearadh. ‘Dèan às, tha i a’ soilleireachadh.’

A dh’aindeoin sin, bha iad fhathast ann an glac a chèile nuair a nochd an nurs aig Juliet anns an t-seòmar aice. ‘Juliet!’ ars ise. ‘Tha do mhàthair air an t-slighe; tha a’ ghrian air èirigh!’

‘Slàn leat!’ arsa Romeo, ’s e a’ pògadh a chèile agus a’ sreap thairis air an fhor-uinneig.

‘Saoil an coinnich sinn tuilleadh?’ dh’fhaighnich Juliet.

‘Chan eil teagamh sam bith ann,’ fhreagair Romeo. ‘Cha chaill mise cothrom sam bith gus mo theachdaireachdan gaoil a chur thugad.’ Thug e pòg do Juliet agus chrom e sìos dhan ubhal-ghort. Chaidh e an uair sin às an t-sealladh am measg nan craobhan. Thionndaidh Juliet air ais dhan t-seòmar aice agus nochd a màthair mu a coinneamh.

‘Ciamar a tha thu, Juliet?’ dh’fhaighnich Bean-uasal Chapulet.

‘Chan eil mi gu math,’ arsa Juliet.

‘Tha thu a’ caoidh fear dhe do chàirdean fhèin,’ arsa Bean-uasal Chapulet. ‘Ach tha deagh athair agad, mo leanaibh bhig. Tha e air latha sònraichte a chur air dòigh dhut gus aoibhneas a thoirt dhut agus gus do thogail bhon bhròn.’

‘Dè an seòrsa latha a tha sin?’ dh’fhaighnich Juliet.

‘Pòsaidh tu, tràth madainn Diardaoin. Bidh County Paris an sin a’ feitheamh riut aig Eaglais Naoimh Pheadair agus bidh thu fhèin agus e fhèin ann an aonadh gràdhach.’

Choisich Seann Chapulet a-steach dhan t-seòmar aig Juliet agus an nurs ceum no dhà air a chùlaibh. ‘A ghaoil,’ dh’fhaighnich e dha a mhnaoi, ‘a bheil thu air an naidheachd aoibhneach a thoirt dhi?’

‘Athair! Chan urrainn dhomh –’ arsa Juliet.

‘Dè?’ dh’èigh an seann Chapulet. ‘Nach eil thu idir a’ smaointinn gu bheil thu fortanach gu bheil a leithid de dhuine ag iarraidh do phòsadh?’

‘Athair, –’

‘Na cluinneam an còrr! Bidh thu anns an eaglais madainn Diardaoin no na coimhead ormsa anns an dà shùil gu bràth tuilleadh!

Thòisich Juliet air rànaich nuair a thionndaidh a pàrantan ’s a choisich iad a-mach às an t-seòmar aice. ‘Och, a Nurs! Ciamar as urrainn dhuinn seo a rèiteach? Nach eil comhairle sam bith agad?’

Cha robh an nurs cinnteach dè chanadh i ach thuirt i, ‘Tha mi a’ smaointinn gu bheil e nas fheàrr ma phòsas tu a-rithist. Cha mhòr nach fhaodadh tu a ràdh gu bheil a’ chiad duine agad marbh.’

‘Bheil thu dha-rìribh a’ ciallachadh sin?’ thuirt Juliet.

‘Bho bhonn mo chridhe,’ ars’ an nurs.

‘Uill,’ fhreagair Juliet. ‘Nach can thu ri mo phàrantan gu bheil mi air dhol gu m’ èisteachd gus mathanas iarraidh airson fearg a chur orra.’

*

Bha duilgheadasan aig a’ Mhanach Labhraidh fhèin air a’ mhadainn ud. Bha County Paris air tighinn gu a chill gus ullachadh a dhèanamh airson a’ phòsaidh ri Juliet. Bha am manach a’ feuchainn ris na b’ urrainn dha a dhèanamh gus maill a chur air a’ phòsadh, nuair a nochd Juliet fhèin ’s i ag ràdh gun robh i ag iarraidh a peacannan aideachadh. Nuair a dhùin an doras air cùlaibh Pharis, thòisich Juliet a’ gal.

‘Athair! Na canaibh rium gu bheil fhios agaibh mun phòsadh seo mura bheil dòigh agaibh air a stad! Cuidichibh mi no gheibh mi grèim air an sgithinn seo agus cuiridh mi às dhomh fhìn. Bha grèim aice air biodag mar a bha aig Romeo an latha roimhe.

‘Juliet, ’s dòcha gu bheil aon dòigh èiginneach ann air an suidheachadh nàr seo a sheachnadh,’ ars’ am manach.

‘Nì mi rud sam bith airson a bhith pòsta gu ceart aig Romeo!’ thuirt Juliet.

Thug am manach Juliet dhan t-seòmar-cùil aige far am biodh e ag ullachadh dheochan. ‘Seo agad mo chomhairle fhìn,’ thuirt e, ‘Thalla dhachaigh agus can gum pòs thu Paris. An ath-oidhch’, òl an deoch a tha seo a tha mi air ullachadh. Òl i nuair a bhios tu anns an leabaidh. Nuair a chaidleas tu, bidh coltas a’ bhàis ort agus bidh a h-uile duine dhen bheachd gu bheil thu air caochladh. Nuair a thig Paris airson do thoirt dhan eaglais madainn Diardaoin, chì e gu bheil thu marbh. Bidh thu air do ghiùlan dhan tuam far a bheil teaghlach nan Capulet uile nan laighe agus bidh thu ann an cadal a’ bhàis airson cha mhòr dà latha. Sgrìobhaidh mise gu Romeo agus bidh mi fhìn agus e fhèin a’ feitheamh riut nuair a dhùisgeas tu agus falbhaidh an dithis agaibh còmhla a Mhantua.’

‘Thoiribh dhomh an deoch!’ thuirt Juliet. ‘Gabhaidh mise sin!’

‘Thalla! Glèidh do neart,’ ars’ am manach. ‘Cuiridh mise litrichean gu Romeo.’

Rinn Juliet mar a dh’iarr am manach oirre. Bha a h-athair, a màthair agus an nurs aice uile dhen bheachd gun robh i air roghnachadh Paris a phòsadh. An oidhche ron phòsadh, thuirt i ris an nurs falbh agus dh’fhàg i beannachdan na h-oidhche aig a màthair.

Nuair a bha i na h-aonar, chaidh gaoir fuar, annasach tro chuislean Juliet. ‘Dè nis mura h-obraich an deoch seo?’ smaoinich i, ’s i a’ cumail grèim air a’ bhotal anns an robh i. Bha crith na làmhan nuair a dh’fhosgail i an corcais.

‘Fòghnaidh siud dheth!’ ars’ ise, ‘Romeo! Do shlàinte!’ Dh’òl Juliet an deoch ann an aon bhalgam agus thuit i air an leabaidh.

*

Madainn Diardaoin thàinig Paris gu taigh mòr nan Capulet gus an tè a bha e a’ dol a phòsadh a thoirt dhan eaglais. Nuair a chaidh an nurs a dhùsgadh Juliet, chualas na sgiamhan air feadh an taighe. Bha a’ chaileag òg marbh.

Cha robh teagamh ann; bha Juliet fuar agus cha robh anail innte. Chaidh cur a dh’iarraidh a’ Mhanaich Labhraidh agus thuirt esan ris an teaghlach a giùlan dhan eaglais. Mar a thachair e, rinn an t-ullachadh a chaidh a dhèanamh airson pòsadh Juliet an gnothach airson tòrradh Juliet cuideachd.

Tron h-uile rud a bha sin, bha Romeo ann am Mantua. Cha robh e air na litrichean a chuir am Manach Labhraidh thuige fhaighinn. A’ mhadainn an dèidh tòrradh Juliet, lorg searbhant Romeo, Balthasar, e ’s e na aonar ann am Mantua.

‘Naidheachdan à Verona!’ dh’èigh Romeo. ‘Ciamar a tha Juliet? Chan urrainn gu bheil dad ceàrr ma tha ise gu math.’

‘Tha i còmhla ris na h-ainglean,’ arsa Balthasar ann an guth socair. ‘Chunnaic mi a corp ga thoirt dhan tuam. Tha mi cho duilich an naidheachd innse dhut.’

‘A bheil sin fìor?’ dh’fhaighnich Romeo. ‘Thèid mise an aghaidh na chaidh a chur romham le Dia!’ dh’èigh e gu feargach. ‘Thèid mise thuicese.’

‘Romeo!’ dh’èigh Balthasar. ‘Na dèan sin! Chan eil thu a’ coimhead gu math; chan eil thu agad fhèin. Ma chumas tu ort san dòigh sin, tachraidh rudeigin uabhasach.’

‘Thalla a-nis, cha bhi mi fada nad dhèidh!’ arsa Romeo. Dh’fhàg Balthasar agus thug Romeo gealladh èiginneach. ‘Juliet,’ ars’ esan, ‘Laighidh mise cuide riut a-nochd!’

Cha do bhac Romeo na smuaintean airson tiotan. Choisich e gu ruige seann bhùth ceimigeir.

‘Bheil duine an sin?’ dh’èigh Romeo.

‘Cò th’ ann?’ dh’fhaighnich seann duine air an robh coltas a’ ghliocais.

‘Thoir dhomh deoch dhen phuinnsean mharbhtach as làidire agus as luaithe,’ arsa Romeo ris, ’s e a’ caitheamh na bh’ aige de dh’airgead air bòrd a’ bhodaich.

‘Tha leithid sin de dhrogaichean agamsa gun teagamh,’ ars’ am bodach, ‘ach ’s e am bàs a tha an dàn do dhuine sam bith a reiceas seo.’ Bha am bodach na chrùban leis a’ bhochdainn; chuir Romeo na thost e le bhith a’ sìneadh dha an airgid agus dh’fhalbh e leis a’ phuinnsean a bhiodh còmhla ris ann an tuam Juliet.

*

Bha Romeo a’ marcachd gu ruige Verona nuair a chaidh innse dhan Mhanach Labhraidh nach deach na litrichean aige a thoirt do Romeo. Bha am manach an-fhoiseil, ach sgrìobh e a-rithist gu Mantua agus rinn e ullachadh gus Juliet a dhùsgadh leis fhèin.

Rinn Romeo agus am Manach Labhraidh le chèile air tuam Juliet, ach bha County Paris mu thràth anns a’ chladh taobh a-muigh tuam nan Capulet. Sgaoil Paris dìtheanan airson na tè a bha e ag iarraidh a phòsadh. Bha e an siud anns an dubhar nuair a nochd Romeo agus a bhris e an doras a bha a’ dol gu ruige tuam Juliet.

‘Stad!’ ghlaodh Paris, ’s e a’ dol na dheann ruith gu Romeo. ‘Nach eil e gu leòr gun do mharbh thu a co-ogha, agus gum bu tu a bu choireach airson a’ bhròin a thug am bàs dhi? Thig thusa còmhla riumsa; feumaidh tusa bàsachadh!’

‘Feumaidh gu dearbh, ach na cuir peacadh eile orm cuideachd le bhith a’ cur na feirg orm!’ fhreagair Romeo. Chan fhàgadh Paris; thug e a-mach a chlaidheamh agus thug e ionnsaigh air Romeo. Thòisich iad air sabaid anns a’ chladh agus thug Romeo slaic dha leis a’ chlaidheamh aige fhèin. Thuit Paris an sin agus dh’eug e.

Fhuair Romeo lasair teine agus chaidh e a-steach dhan tuam aig Juliet. Am measg nan corp a bha nan laighe nan lèine-bhàis, fhuair e Juliet am measg nan coinnlean ’s nan dìtheanan. ‘Och, mo ghaolan! Mo mhnaoi!’ arsa Romeo ’s e a’ caoineadh. ‘Ciamar nach eil am bàs air falbh le do bhòidhchead? Ciamar a tha thu cho grinn? An e gu bheil gràdh aig a’ bhàs ort agus gu bheil e ag iarraidh do chumail an seo anns an dorchadas dha fhèin?

‘Air eagal ’s gur e sin a th’ ann, fuirichidh mise an seo còmhla riut. ’S ann an seo a bhios mo laighe buan cuideachd! A shùilean, chan fhaic sibh an còrr! A ghàirdeanan, chan fhaigh sibh duine nar glacaibh agus, a bhilean, chan fhaigh sibh pòg chùbhraidh gu sìorraidh bràth. Do mo ghaol!’ dh’èigh e agus dh’òl e am puinnsean. ‘Agus mar sin, le pòg, gu ruige a’ bhàis.’ Thuit Romeo marbh ri taobh a chèile.

Bha Juliet a’ tòiseachadh air gluasad nuair a dh’fhosgail doras an tuaim aice a-rithist. Cò nochd an sin ach am Manach Labhraidh. Bha e dìreach air corp Pharis fhaicinn anns a’ chladh. Chaidh gaoir troimhe nuair a chaidh e a dh’ionnsaigh Juliet ’s a chunnaic e Romeo an sin mu choinneamh. Cha b’ urrainn dhan mhanach dad a dhèanamh fhad ’s a bha Juliet a’ tilleadh beag air bheag bho riochd a’ bhàis.

‘Ò, Athair! Càite bheil Romeo?’ arsa Juliet leis a’ chiad anail a ghabh i. Cha tuirt am manach smid fhad ’s a bha Juliet a’ coimhead mun cuairt oirre ’s a chunnaic i Romeo an sin na laighe marbh ri a taobh.

‘Thugainn, Juliet,’ thuirt am manach ann an cagar. ‘Tha Paris na laighe marbh a-muigh; bidh sinn air ar glacadh mura teich sinn.’

Bha na deòir a’ sruthadh sìos gruaidhean Juliet nuair a shuath i aodann Romeo ‘Mach à seo leibh!’ dh’èigh i le cridhe briste. ‘Chan fhalbh mise!’ Theich am Manach Labhraidh, ’s dh’fhàg e Juliet còmhla ris an duine aice.

Fhuair Juliet grèim air làmh Romeo agus thug i an aire dhan deoch a bha e air a ghabhail. ‘Dè tha seo?’ dh’fhaighnich i. ‘Puinnsean? Tha thu air òl air fad agus chan eil thu air deur fhàgail dhomhsa?’ Phòg i a bhilean ann an làn dòchas gun toireadh sin am bàs dhi fhèin cuideachd. An uair sin, nuair a chuala i daoine a’ gluasad taobh a-muigh an tuaim thog i biodag Romeo agus shàth i i fhèin na cridhe.

Nuair a chaidh Romeo agus Juliet a lorg anns an tuam, bha iad còmhla anns a’ bhàs agus cha bhiodh iad air an sgaradh gu bràth tuilleadh.

Chruinnich muinntir Verona, am Prionnsa Escalus, am manach, teaghlach nan Capulet agus nam Montague, air taobh a-muigh an tuaim ro èirigh na grèine. Chaidh am manach, Balthasar, an searbhant aig Romeo, agus an t-seann nurs aig Juliet uile a cheasnachadh. Nuair a chaidh a’ chùis-mhulaid a thuigsinn, cha robh fuath air fhàgail ann am Verona, dìreach bròn agus mulad.

Mar a thuirt am Prionnsa Escalus gu pongail, ‘Tha sìth dhorcha oirnn an-diugh. Chan èirich a’ ghrian leis gu bheil i fo mhulad. Thallaibh, gus barrachd cnuasachaidh a dhèanamh air a’ chùis-uabhais seo; gheibh cuid mathanas agus gheibh cuid peanasachadh. Oir cha robh riamh sgeul nas brònaiche ann, na an sgeul seo mu Juliet agus a Romeo fhèin.

Crìoch

Ma chòrd an leabhar didseatach seo riut, tadhail air an làrach-lìn againn @

http://www.giglets.net gus leabhraichean didseatach eile le Giglets fhaincinn.

Taing

Stiùiriche Deasachaidh

Jacqui McGhee

Riochdairean

Craig Johnstone

Karsten Kärcher

Eadar-theangachadh

Gillebrìde MacIlleMhaoil

Stiùiriche Ealain

Graeme Nimmo

Luchd-sgrùdaidh Eile

Ánna Máire Kärcher (Ní Domhnaill)

Chris McGhee

Jane Johnstone

Special thanks to the Robert Gordon University (RGU) in Aberdeen, Scotland, and specifically to the dePICT programme team.

Tapadh leibh airson an leabhar seo a cheannach bho Giglets.

’S e facal bho Albais no Sgots, bhon bhàrdachd aig Raibeart Burns a th’ ann an ‘Giglets’ – a’ ciallachadh clann a tha a’ gàireachdainn no a’ dèanamh braoisgeiul. Tha sinn an dòchas gun dùisg na SmartReads annainn uile a’ bheothalachd sin a tha ann an clann gu nàdarra, seo an fhaireachdainn sinn annaibh, beòthalachd, aotrom agus aighearach mar a bhios ann an clann òga, nuair a tha iad dubhach, no toilichte, fo eagail no làn spòrs.

Nach tadhail sibh air an làraich-lìn againn gus tuilleadh fhaighinn a-mach mu na tha Giglets ris. An sin gheibh sibh fios mu thachartasan Giglets a bharrachd air measaidhean lèirmheasan agus airtaigilean. Faodaidh sibh cuideachd clàradh airson cuairt-litrichean bho Giglets – cluinnidh sibh an uair sin fiosrachadh ùr sam bith a tha a’ tighinn a-mach.

Gus gum bi na leabhraichean nan dòigh fiù ’s nas taitniche dhuibh a thaobh a bhi gan leughadh agus ag ionnsachadh, tha Giglets an dùil na leabhraichean a leasachadh le bhith cleachdadh goireasan bheòthalachaidh agus eile, mar a tha teicneòlas ùr a’ tighinn am follais. Uair sam bith a nì sibh luchdachadh a-nuas às ùr air an leabhar agaibh bho thasglann sgòthach an neach-reic agaibh air an Eadar-lìon, le ùmhlachd don t-seirbheis aige, aig àm sam bith, thèid an leabhar ùrachadh chun an na dreachd as ùire.

Tha sinne aig Giglets an dòchas gun còrd na sgeulachdan againn ribh!

Mu Giglets

’S e th’ ann an SmartReads ach sgeulachdan clasaigeach a th’ air an atharrachadh do ghinealach ùr de luchd-leughaidh. Ged a tha litreachas clasaigeach sàr mhath, gu tric tha cnapan-starra eadar an luchd-leughaidh agus na sgeulachdan. San latha an-diugh chan eil ùine aig daoine a chosgas iad a’ lorg sgeulachd a chòrdas riutha, gu h-àraid ma tha i sgrìobhte ann an cànan seann-fhasanta a tha doirbh a leantainn. Tha Giglets a’ cur às do thòrr dhe na duilgheadasan seo agus a’ toirt cothrom air na sgeulachdan seo do leughadairean ùra – sean agus òg.

Tha Giglets a’ foillseachadh sgeulachdan anns a bheil beairteas cànain agus susbaint, ach air an giorrachadh agus air an sìmpleachadh do leughadairean òga. Tha Giglets ag amas air na sgeulachdan agus na caractaran a th’ air an snìomh a-steach dhan chultar làitheil againn a chur fa chomhair an leughadair. Leughaidh tu leabhar Giglets ann an 15-20 mionaidean agus gheibh thu blas de leabhar clasaigeach. Tha na Giglets a’ gleidheadh susbaint na sgeòil, bho chlisgeadh gu bròn, gach tachartas agus toileachas, na caractaran agus na suidheachaidhean ainmeil a tha air a bhith aithnichte thairis nam bliadhnachan. Tha Giglets a’ cleachdadh dòigh-obrach stèidhte airson sgriobtaichean film a sgrìobhadh gus na tiotalan clasaigeach ath-dheasachadh do leughadairean ùra.

Cuideachd, tha dealbhan an cois gach sgeulachd gus na prìomh shuidheachaidhean a thoirt beò dha na leughadairean. Tha seo a’ dèanamh na sgeòil nas taitniche agus a’ cuideachadh an leughadair gus cuimhne a chumail air na tha a’ tachairt. Rè ùine tha sinn an dùil tuilleadh leasachaidhean a chur an gnìomh airson barrachd tlachd agus ionnsachaidh a chur ri gach tiotal.

Tha an sgioba sgrìobhaidh agus an luchd-measaidh aig Giglets ionnsaichte agus eòlach a thaobh na h-obrach; mar eisimpleir tha ceum ann an Litreachas agus Cànan bho Oilthigh Ghlaschu aig an Neach-deasachaidh againn, agus tha PhD bho Oilthigh Shrath Chluaidh aig fear de na Riochdairean againn.

Tha Giglets ag amas air a bhith a’ toirt seachad ionnsachadh agus cothrom cur-seachad den ìre as àirde. Tha sinn an dòchas leughadh a bhrosnachadh, litreachas clasaigeach a thoirt fa-near do luchd-leughaidh nas fharsainge, agus cuideachadh ri piseach a thoirt air litearrachd. ’S e sin an t-adhbhar gun tug sin SmartReads air leabhraichean Giglets!